reżyseria: Erick Zonca
scenariusz: Erick Zonca i Virginie Wagon
zdjęcia: Pierre Milon
scenografia: Kristina Zonca
kostiumy: Cécile Berges
montaż: Jean-Robert Thomann

w rolach głównych:
Nicolas Duvauchelle
Jo Prestia
Jean-Jérôme Esposito
Martial Bezot
Yann Tregouët

Francja 1998, 63 min.

Złodziejaszek (Le Petit Voleur)

"Chciałem opowiedzieć historię młodego człowieka, który jest niezadowolony z jakości swego życia, którego pociąga przemoc i który szuka samopotwierdzenia. Niestety, wybór, jakiego dokonuje wkraczając na drogę przestępstwa, odwraca się przeciw niemu i gdy wraca do punktu wyjścia, okazuje się, że kompletnie nic nie zyskał. (...) Chciałem pokazać kamienie trące o kamienie. Istnieją tysiące takich ludzi jak S." - tak o swoim filmie mówił Eric Zonca.

Wielbiciele "Wyśnionego życia aniołów" podobne motywy odnajdą w "Złodziejaszku". Znów bohater balansuje pomiędzy młodzieńczością a dorosłością. Tym razem jest nim osiemnastoletni S. I może właśnie ta zmiana - bohaterem jest wszakże dorastający młodzieniec - spowodowała, że prawdziwym tematem filmu jest przemoc. Jest jej na ekranie bardzo wiele, ale - jak powiedział reżyser - "(...)robiąc film o młodym człowieku, który szuka potwierdzenia swojego 'ja' w przemocy, trzeba tę przemoc pokazać." W świecie pokazywanym przez Ericka Zonca nie mówi się wiele. To między innymi w związku z tym wydaje się, że w momencie, gdy S. przyłącza się do szajki marsylskich zbirów, którzy uprawiają boks i kradną, jedynym jego sposobem porozumiewania się ze światem stanie się wkrótce przemoc. Zarazem jednak odnosi się wrażenie, jakby - jak pisał jeden z nowojorskich krytyków - Zonca "ze współczucia dla swych bohaterów stworzył styl sączącej się ciszy, pełen eliptycznych cięć i nagłych chwil piękna." I chociaż reżyser twierdzi, że nie interesuje go psychologiczne podejście do problemu, dla widza zapewne najbardziej interesująca będzie odpowiedź na pytanie: Jak, dlaczego i kiedy ci milczący ludzie wpadają w świat przestępczy...

Erick Zonca

Urodził się w 1956 roku w Nowym Orleanie. Gdy miał 15 lat zdecydował, że zostanie filmowcem i rok później przeniósł się do Paryża, gdzie zapisał się na kursy aktorstwa i odkrył kino amerykańskie. W 1976 roku wyjechał do Nowego Jorku, kontynuując naukę aktorstwa i poznając tym razem kino europejskie. Po trzech latach wrócił do Paryża i zaczął studiować filozofię. W wieku trzydziestu lat jego cel zaczął się realizować: wkroczył w świat kina, najpierw jako adept, wkrótce zaś jako asystent reżysera i samodzielny reżyser dokumentów dla telewizji. Od 1992 zrealizował trzy filmy krótkometrażowe, a w roku 1998 zadebiutował "Wyśnionym życiem aniołów".


Powrót <<<