reżyseria: Philippe Garrel
scenariusz i dialogi: Philippe Garrel, Marc Cholodenko, Xavier Beauvois, Arlette Langmann
zdjęcia: Caroline Champetier
muzyka: John Cale
montaż: Françoise Collin

w rolach głównych:
Catherine Deneuve
Daniel Duval
Xavier Beauvois
Jacques Lassalle

Francja/Włochy/Szwajcaria 1998, 95 min.

Powiew nocy (Le Vent de la nuit)

"Powiew nocy" jest efektem spotkania na planie filmowym pierwszej damy francuskiego kina, uchodzącej za symbol filmu znad Sekwany w ogóle, z najbardziej niezależnym reżyserem tej kinematografii. Mowa o Catherine Deneuve i Philippie Garrelu.

Film opowiada o Hélene, dojrzałej kobiecie, która dochodzi do kresu swoje drogi życiowej. Jest wypalona, trochę tak, jak idee jej młodości. Jej małżeństwo właśnie się rozpadło. Ta niemłoda już, lecz wciąż atrakcyjna kobieta spotyka się ze studentem sztuki Paulem, kochankiem - zdawałoby się - idealnym... Dzięki niemu Hélene poznaje człowieka, z którym od pierwszego momentu świetnie się rozumie i doskonale się czuje. Jest nim Serge, wybitny architekt, dla którego życie również straciło sens i smak. Czy pomogą sobie nawzajem? Czy któremuś z nich uda się odnaleźć coś, dla czego warto żyć? Czy odrodzi się i zwycięży miłość?

Philippe Garrel: Chcę zadedykować mój film tym wszystkim ludziom, którzy odrzucili życie(...). Samobójstwo jest skutkiem całkowicie radykalnego wyboru.(...) Moje podejście do tematu jest całkowicie romantyczne i dlatego akcja osadzona jest we Włoszech i w Niemczech(...).

Garrel natchnął swój film duchem idei z lat 60. - utopijnej ideologii wolności, której apogeum był Maj'68 i rewolucja obyczajowo-kulturalna towarzysząca rewolcie studenckiej.

Philippe Garrel

Urodzony w 1948 roku w Paryżu, syn popularnego aktora teatralnego i filmowego Maurica Garrela. Jego wczesne filmy pozostawały pod wpływem stylu Godarda oraz ideologii Maja'68. O ile jednak ostrze krytyki społecznej nowofalowców tępiło się systematycznie z biegiem lat, jego filmy wciąż poruszały "gorące" tematy polityczne, socjalne, obyczajowe, dzięki czemu uzyskał on miano ostatniego nieprzejednanego i w pełni niezależnego filmowca. Taka postawa plasowała go poza głównym nurtem kinematografii francuskiej, dość przecież skomercjalizowanej, toteż dopiero w latach osiemdziesiątych zyskał uznanie jurorów festiwali filmowych oraz nagrodę Jeana Vigo (1982), przyznawaną za oryginalność i niezależność. W 1991 zdobył Srebrnego Lwa na festiwalu w Wenecji za film "J'Entends plus la guitare".

Filmografia (jako reżyser)

1964 Les Enfants désaccordés; 1965 Droit de visite; 1966 Anémone; 1967 Marie pour mémoire; 1968 Le Révélateur La Concentration Actua I; 1969 Le Lit de la vierge; 1972 La Cicatrice intérieure; 1973 Athanor; 1974 Les Hautes solitudes; 1975 Un ange passe; 1975 Berceau de cristal; 1976 Voyage au jardin des morts; 1978 Le Bleu des origines; 1983 Liberté, la nuit L'Enfant secret; 1984 Paris vu par...vingt ans apres; 1985 Elle a passé tant d'heures sous les sunlights; 1988 Les Ministeres de l'art (TV); 1989 J'entends plus la guitare; 1993 La Naissance de l'amour; 1996 Le Coeur fantôme


Powrót <<<